Miriam Dijst Coaching
té verantwoordelijk voelen

“Hé, wat doen die 2 tassen hier nou, weet jij van wie die zijn?”, werd er afgelopen week aan me gevraagd na mijn “Goedemiddag” toen ik bezweet de kleedkamer van de sportschool inliep.

“Ehhh … geen idee” antwoord ik. “Ja, maar moet je kijken”, zei ze daarop, “ze staan helemaal open en nog wel in het midden van de kleedkamer. Iemand kan er zo wat uithalen als die zou willen”. En voordat ik daarop kon reageren, zei ze “Wil jij er dan nu even opletten, dit kan toch niet zo, dan meld ik het bij de balie” en weg was ze.

Hmmm, dacht ik, over een groot verantwoordelijkheidsgevoel gesproken …. Dit was in mijn beleving wel heel erg overdreven. Het leek me toch duidelijk de verantwoording van degenen die hun tassen zo achter hadden gelaten. En misschien zat er wel niets van waarde in. Waar maakt die vrouw zich eigenlijk druk om? Maar goed, dat is mijn mening.

 

Verantwoordelijkheidsgevoel als valkuil

Maar wat gebeurde er nu met mij, of liever gezegd, wat ging er daarna door mijn hoofd heen. Een té groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben, kan namelijk ook nog wel eens een van mijn valkuilen zijn. En met haar “Let jij nu even op de tassen”, zonder mijn antwoord af te wachten, had ze in mijn beleving mij nu ergens verantwoordelijk voor gemaakt, waar ik me helemaal niet verantwoordelijk voor wilde voelen. Maar …. toch voelde het wel zo.

Dus gingen er gedachtes door mij heen als: Moet ik nu echt op de tassen gaan letten, hoe lang blijft ze eigenlijk weg want ik wil naar huis, wat nou als ze een tijdje wegblijft ga ik dan toch naar huis of niet?

Verantwoordelijkheidsgevoel hebben is een hele mooie kwaliteit, behalve als je er té voor zet. Maar dat is met alle kwaliteiten het geval. Op zo’n moment werkt een kwaliteit niet meer vóór je, maar tégen je. Met het hebben van een té groot verantwoordelijkheidsgevoel leg je jezelf een hele grote druk op, kan het zijn dat je werk gaat doen dat eigenlijk voor je collega’s bestemd is en vind je het moeilijk om hulp aan iemand te vragen.

Misschien denk je nu, ‘Nou ja, dat is dan maar zo, ik ben dit nu eenmaal gewend om zo te doen.’ Maar buiten dat dit voor jou stress oplevert, veroorzaak je hiermee ook iets bij de ander. Je ontneemt namelijk de ander om zich ergens verantwoordelijk voor te leren voelen. Want waarom zou iemand zich daarvoor inspannen? Op het moment dat iets niet goed dreigt te gaan, weet diegene toch wel dat jij het dan verder regelt. Dat is misschien iets waar je nog niet bij stil hebt gestaan.

 

Het gras maaien bij de buurman

Aan mijn coachklanten geef ik wel eens het voorbeeld van het gras maaien bij de buurman. Stel dat je dit gewoontegetrouw iedere 2 weken doet, want jouw ervaring is dat hij het anders niet doet en jij daar dan weer tegenaan moet kijken. Op een dag vertel je de buurman dat je er mee stopt, omdat je vindt dat het niet jouw verantwoordelijkheid is. Maar vervolgens doet de buurman niets. Hij denkt dat je het op een gegeven moment toch wel weer zal doen. Maar dat doe je niet.

Na een paar weken vindt hij het toch te bont worden, want het gras is zijn plantjes aan het overwoekeren. En wat doet hij vervolgens, inderdaad, hij pakt zelf de grasmaaier.

En misschien doet hij het dan niet zo netjes als jij het zou doen. Of maait hij met een ander soort grasmaaier of begint hij achteraan terwijl jij vooraan zou beginnen. Accepteren dat een ander het anders doet dan jij, is onderdeel van het leren loslaten van een te groot verantwoordelijkheidsgevoel.

En waarom zou de manier of methode van de ander niet goed kunnen zijn? En zou alleen jij het op de juiste manier kunnen? Zoveel mensen zoveel meningen zal ik maar zeggen. Door te accepteren dat iets is zoals het is, geeft dat rust en kan je het loslaten.

 

Hoe het verder ging

Gelukkig had de sportinstructrice van de balie geen last van een té groot verantwoordelijkheidsgevoel. Goed, ze kwam toch even mee naar de kleedkamer naar aanleiding van de noodkreet van die mevrouw. Keek even naar de tassen en zei “Ja, daar kan ik niets mee, dat is aan deze dames hoe ze deze tassen achterlaten”. En verliet daarna weer de kleedkamer. Waarop de mevrouw in kwestie toch nog snel even de tassen van het midden van de kleedkamer naar de muur verplaatste met de mededeling “Dan staan ze in ieder geval niet meer zo in het zicht”. 😊

 

Wil je voortaan meer tips ontvangen voor een lekker ontspannen leven?

Meld je dan aan voor de ‘Stress-weg-wijzer’ en ontvang deze 1x per 2 weken in je mailbox

Ja, ik wil de Stress-weg-wijzer ontvangen!